• Damn Good Coffee !! Café de la Presse, Avenue Louise 493, Brussel

    Pin it!

    cafedelapresse.png

    Je hebt Coffee Bars en Coffee Bars. In de provinciesteden zijn ze vaak supergezellig en wat intiem, en dat is heel leuk, maar in een grootstad als Brussel verwacht je iets anders en dat is dan ook wat je hier krijgt. Een koffiebar die even goed in Parijs of London kon liggen. En dat is eigenlijk heel leuk...

    Ik begon er te komen naar aanleiding van een project in de buurt (en de buurt dat is de achterkant van de Avenue Louise, bijna tegen het Ter Kameren bos) en was eigenlijk op zoek naar een plaats voor een snelle werfbespreking. Die koffie bleek echter zo goed dat ik er nadien ben teruggekeerd om eens rond te kijken en sindsdien spring ik er geregeld binnen als ik in de buurt ben. Het is een plaats met 'buzz', met een constant wisselend publiek dat varieert van zakenmensen voor een snelle bespreking, kranten- en boekenlezers met tijd, laptoptokkelaars aan het werk, mooie jonge hoofdstadmensen die er elkaar ontmoeten, koffie-fanaten, collega's voor een snelle lunch, kortom een geweldige plek om mensje te kijken. Het interieur is licht en sober maar goed gevuld met een amalgaam van tafeltjes en zeteltjes die al wat geschiedenis met zich meedragen, en ik houd er erg van dat je je hier even goed alleen kan nestelen met een boek of tablet als met een groepje vrienden.

    De koffie ? Die is superb. De eigenaar, François Lafontaine, selecteert zijn bonen zelf, gebruikt water van de beste kwaliteit en investeerde in een koffiezetmachine van topniveau. Dat proef je, en het maakt dat alles klopt, want in een Coffee Bar is het de koffie die van topkwaliteit moet zijn, en dat wordt nogal eens vergeten. Je kan er ook wat kleine dingen eten, van lekkere quiches tot uitmuntende brownies of citroentaarten, en ze hebben er ook de uitstekende drankjes van Cawston Press (apple & rhubarb, hmmmm).

    Het is een heel leuke plaats, en terwijl ik dit schrijf bekruipt mij het verlangen om de deur open te doen en te vertrekken om er een kopje koffie te gaan drinken en wat te gaan lezen (mooi aanbod kranten, trouwens). Het is het soort koffiebar dat je aan vrienden wil tonen en waar je naar toe gaat als bestemming, niet omdat ze gewoon in de buurt van je verlangen ligt.

    Ook open in het weekend. Op zondag is er een brunch. www.cafedelapresse.be

  • Frisdrank voor volwassenen: Calpis

    Pin it!

    Wat drink je bij Sushi ? Groene thee, natuurlijk, en in Japan noemen ze dat agari. De meeste Belgen drinken er graag een pintje bij, en onlangs besloot ik eens origineel te zijn en er een voor mij onbekende frisdrank bij te nemen met de wat vreemde naam Calpis. Dapper, niet ?

    calpissoda.jpg

    Calpis ontstond toen zijn uitvinder, Kaiun Mishima, als jonge man in 1904 naar Mongolië reisde, een trip die velen van zijn generatiegenoten maakten, op zoek naar het avontuur. Hij proefde er airag, een traditionele Mongoolse drank van gefermenteerde melk, en tot zijn vreugde had het een heel heilzame invloed op zijn door de reis geteisterde ingewanden. Toen hij zich over heel de lijn beter begon te voelen na het drinken ervan besloot hij om, eens terug in Japan, te gaan experimenten met melkzuurbacteriën. De eerste experimenten waren niet zo succesvol maar op een bepaald moment voegde hij suiker toe aan één van zijn producten, liet dat een paar dagen gisten en Calpis was geboren. In 1915 was het klaar en op 7 juli 1919 werd er voor de eerste keer reclame voor gemaakt. Traditioneel is dat de dag van het Tanabata festival, wanneer men viert dat twee sterren, eigenlijk verbannen minnaars en van elkaar gescheiden door de Melkweg, voor één dag terug bij elkaar mogen. De traditionele Calpis verpakking met blauwe bollen op een witte achtergrond verwijst naar de melkweg (en was in het begin omgekeerd, met witte bollen op een blauwe achtergrond).

    calpis.jpg

     

    Alhoewel je Calpis kant en klaar kan krijgen wordt het meestal geschonken uit een grote fles die het geconcentreerde product bevat zodat je het zelf kan verdunnen met water. Het lijkt wat op Yakult, en het is zoet (héél zoet wanneer onverdund) maar tegelijk ook wat zuur. Eigenlijk wel leuk dat men je zelf laat beslissen... Het is echt de moeite van het proberen. De oudste reclame voor Calpis speelde trouwens in op dat zoete én zure en vergeleek het met de herinnering aan een eerste liefde, zoet en puur, maar helaas ook voorbij, en dat is dan weer zuur !! De naam is een samenvoeging van Cal (voor Calcium, men dacht toen dat de Japanners een kalktekort hadden door hun voedingsstijl) en Pis, teruggaand op het woord Salpis, Sanskriet voor de Tweede van de Vijf Smaken. In de VS wordt het Calpico genoemd, Calpis deed te veel aan cow-piss denken :-)

    calpis picture.jpg

    www.calpis.net

    Waar vindt je het ? In sommige Japanse restaurants en sushi-bars, en af en toe in een Oosterse eetwarenwinkel. Ik proefde het voor het eerste in restaurant Sikinoya (www.sikinoya.com) in de Tiensestraat in Leuven, de sushi-favoriet van Mme Rick (heilig ervan overtuigd dat het Japanners waren achter de toog, tot ze er een sinologe mee naartoe nam...). Maar het is er best wel lekker en ze hebben Calpis !!

     

     

     

  • Carapauzinhos

    Pin it!

    Is er iets klassieker dan sardientjes in blik ? Ik ben er al gek op sinds ik een kind was. Dat moesten er dan uiteraard zijn met vel en graten, en liefst van Cocagne, omdat ik dat blikje zo mooi vond. Mijn voorraadkast is dan ook niet ok als er zo niet minstens eentje in staat, voor noodgevallen of goesting. Sinds een paar jaar zie je meer en meer andere merken, gemillésimeerde ook (want ja, ze "rijpen" ook op blik, en elk jaar is anders), en met vaak prachtige verpakkingen. Die op olijfolie blijven voor mij de échte, maar Nieuwsgierigheid overwint meer en meer Traditie en ik experimenteer dan ook graag met dingen die ik niet ken, en een tijdje geleden vond ik een blikje Carapauzinhos bij Tasttoe in Kampenhout.

    carapauzinhos josegourmet.JPG

    Wat me het meest fascineerde aan dit blikje was de vertaling op de zijkant: "Stickleback in pickled sauce". Stekelbaars ? Dat zijn toch die kleine visjes die ik als kind ging vangen in de beek bij de boerderij van mijn grootouders ? Dat moest ik proeven !

    carapauzinhos josegourmet 2.JPGEn ze waren verrukkellijk. Zeer complex van smaak, heel lekker in deze marinade, heel mooie textuur, verrassend groot ook. De nasmaak bleef heel lang hangen en was heel mooi. Er was iets tomaat-achtig aan alhoewel er geen tomaat aan te pas kwam. Kortom, een plezier om te eten, en zeer lekker met een stuk brood en wat salade, heel simpel maar goed.

    Die stekelbaarzen (épinoches in het Frans) leven trouwens op zee en zijn wat groter dan onze zoetwatervariant, en het blikje bevatte mooie grote stukken.

     

     

    carapauzinhos josegourmet 3.JPG

    Het smaakte dus naar meer. En dus op de luchthaven van Lissabon, op zoek naar meer, en dat vonden we in een klein winkeltje in de vertrekhal, waar ik ze ze waarschijnlijk te duur betaalde, maar het was "vis in blik"-heaven !!! En ja hoor, ook hier een blikje Carapauzinhos ! Alleen stond er deze keer op de zijkant als vertaling horse mackerels of chinchards. Horsmakreel dus, eveneens uit de familie van de baars. Het zijn zoutwatervissen die in scholen zwemmen en leven van kleine prooidieren waaaronder ook sardientjes.

    carapa.JPG

     

    carapauzinhos briosa 3.JPGEn de smaak ? Ik moet zeggen, dit is één van de lekkerste blikjes die ik al gegeten heb. Heel mooie structuur, de olijfolie perfect gekruid, mooi veel ook (de olie niet weggieten ! soppen met brood !). De smaak was net als het vorige blikje heel complex, heel breed ook, en met een hele mooie nasmaak (en een pracht van een burps, een beetje rokerig).

    Het blikje bevatte mooi gerangschikte visjes, kleiner dan die in het vorige, maar heel mooi van kwaliteit. Ik at ze eveneens met wat brood en salade en het was een heel lekkere maaltijd. Perfect dus om te kopen als je ze tegenkomst, ze in je kelder te leggen en ze te openen wanneer je eens snel iets lekkers wilt op het einde van de week, als de ijskast gevaarlijk leeg begint te worden.

     

    carapauzinhos briosa 2.JPG

    Of carapauzinhos nu stekelbaars of horsmakreel is ben ik niet te weten gekomen. Lékker is het in ieder geval. Maar mocht een Portugal-kenner hier zijn licht over willen laten schijnen, welkom ! Mijn nieuwsgierigheid is alvast nog niet geblust.